viernes, 7 de septiembre de 2007

Carta de despedida - Gabriel Garcia Marquez


Hace unos anos Gabriel Garcia Marquez escribio una carta de despedida de sus lectores, una carta que a mi, leyendola me ha estremecido, porque nunca se me habia ocurrido pensar que las grandes verdades de nuestra vida podian caber en unas lineas. Segun mi opinion son unos consejos, una guia para la vida, que deberiamos leerla cada dia al levantarnos de la cama para vivir mejor y felices y para evitar que llegue un momento en nuestras vidas en el que tendremos que aceptar que hemos perdido mucho tiempo en cosas inutiles, y hemos malgastado nuestra energia en la nada.

"Se despide un genio"

Gabriel García Márquez se ha retirado de la vida pública por razones de salud: cáncer linfático. Ahora, parece, que es cada vez más grave. Ha enviado una carta de despedida a sus amigos, y gracias a Internet está siendo difundida. Les recomiendo su lectura porque es verdaderamente conmovedor este corto texto escrito por uno de los Latinoamericanos más brillantes de los últimos tiempos.

"Si por un instante Dios se olvidara de que soy una marioneta de trapo y me regalara un trozo de vida, posiblemente no diría todo lo que pienso, pero en definitiva pensaría todo lo que digo. Daría valor a las cosas, no por lo que valen, sino por lo que significan. Dormiría poco, soñaría más, entiendo que por cada minuto que cerramos los ojos, perdemos sesenta segundos de luz. Andaría cuando los demás se detienen, despertaría cuando los demás duermen. Escucharía cuando los demás hablan y cómo disfrutaría de un buen helado de chocolate! Si Dios me obsequiara un trozo de vida, vestiría sencillo, me tiraría de bruces al sol, dejando descubierto, no solamente mi cuerpo, sino mi alma. Dios mío si yo tuviera un corazón, escribiría mi odio sobre el hielo, y esperaría a que saliera el sol. Pintaría con un sueño de Van Gogh sobre las estrellas un poema de Benedetti, y una canción de Serrat sería la serenata que le ofrecería a la luna. Regaría con mis lágrimas las rosas, para sentir el dolor de sus espinas, y el encarnado beso de sus pétalos... Dios mío, si yo tuviera un trozo de vida... No dejaría pasar un sólo día sin decirle a la gente que quiero, que la quiero. Convencería a cada mujer u hombre que son mis favoritos y viviría enamorado del amor. A los hombres les probaría cuán equivocados están al pensar que dejan de enamorarse cuando envejecen, sin saber que envejecen cuando dejan de enamorarse! A un niño le daría alas, pero le dejaría que él solo aprendiese a volar. A los viejos les enseñaría que la muerte no llega con la vejez, sino con el olvido. Tantas cosas he aprendido de ustedes, los hombres... He aprendido que todo el mundo quiere vivir en la cima de la montaña, sin saber que la verdadera felicidad está en la forma de subir la escarpada. He aprendido que cuando un recién nacido aprieta con su pequeño puño, por primera vez, el dedo de su padre, lo tiene atrapado por siempre. He aprendido que un hombre sólo tiene derecho a mirar a otro hacia abajo, cuando ha de ayudarle a levantarse. Son tantas cosas las que he podido aprender de ustedes, pero realmente de mucho no habrán de servir, porque cuando me guarden dentro de esa maleta, infelizmente me estaré muriendo. Siempre di lo que sientes y haz lo que piensas. Si supiera que hoy fuera la última vez que te voy a ver dormir, te abrazaría fuertemente y rezaría al Señor para poder ser el guardián de tu alma. Si supiera que esta fuera la última vez que te vea salir por la puerta, te daría un abrazo, un0 beso y te llamaría de nuevo para darte más. Si supiera que esta fuera la última vez que voy a oír tu voz, grabaría cada una de tus palabras para poder oírlas una y otra vez indefinidamente. Si supiera que estos son los últimos minutos que te veo diría "te quiero" y no asumiría, tontamente, que ya lo sabes. Siempre hay un mañana y la vida nos da otra oportunidad para hacer las cosas bien, pero por si me equivoco y hoy es todo lo que nos queda, me gustaría decirte cuanto te quiero, que nunca te olvidaré. El mañana no le está asegurado a nadie, joven o viejo. Hoy puede ser la última vez que veas a los que amas. Por eso no esperes más, hazlo hoy, ya que si el mañana nunca llega, seguramente lamentarás el día que no tomaste tiempo para una sonrisa, un abrazo, un beso y que estuviste muy ocupado para concederles un último deseo. Mantén a los que amas cerca de ti, diles al oído lo mucho que los necesitas, quiérelos y trátalos bien, toma tiempo para decirles "lo siento", "perdóname", "por favor", "gracias" y todas las palabras de amor que conoces. Nadie te recordará por tus pensamientos secretos. Pide al Señor la fuerza y sabiduría para expresarlos. Demuestra a tus amigos cuanto te importan."
Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

2 comentarios:

ignacio hernandez dijo...

MI CRAN PERSONJE DIOS LE A DADO ESE TROZO DE VIDA Y USTED NO MORIRA SU CARTA SIEMPRE ESTARA CON NOSOTROS PIDALE A DIOS FUERZAS Y RESIGNACION TODOS LOS QUE ESTAMOS EN ESTE MONDO TAMBIEN NOS DESPEDIREMOS Y ESE TROZO DE VIDA SE A CNSEDIDO DIOS TODOS LOS LECTORES ESTAMOS CON USTED.

Unknown dijo...

Esta carta es falsa. Y anda circulando desde hace años. Gabriel García Márques dijo sobre ella: “lo único que me preocupa es que me muera por la vergüenza de que crean que yo escribí algo tan cursi”.
Además, si has leído a García Márquez, es muy fácil darse cuenta de que eso no lo escribió él. No crean todo lo que ven en internet.
El texto se llama "La Marioneta" y lo escribió un vetrílocuo como un diálogo para uno de sus títeres.

MOMENTOS - EL ADIOS.


Algunos momentos equivalen a la eternidad!!!!

Nuestra vida estallena de encuentros. Encuentros con familiares, companeros de tabajo, vecinos, complices, amantes, amigos y enemigos...Y los tipos de encuentros son varios, interesantes y aburridos, emocionantes, significativos, obligatorios, formales e informales, duraderos y fugaces..un encuentro puede durar una vida, unos anos, unos meses, unas semanas, unos dias, o a lo mejor solos unos ratos.. La duracion no es siempre lo que cuenta..se puede comprobar que con personas que acabas de conocer a veces compartes cosas importantisimas para tu vida, cosas que con gente que te rodea cotidianamente te niegas a compartir porque la pesadilla de sus criticas vuelan sobre tu cabeza amenazantes, porque te da verguenza hablarles de cosas prohibidas y fuera de lo "normal" y prefieres hablar de cosas mas ligeras. Para ellos ya eres una persona bien definida. A causa de tu condicion, tu trabajo, has ganado tu etiqueta de "denominacion de origen" a lo largo de los anos transcurridos junto a ellos y no tienes que desenganarlos... Pero lo peor aun es que a veces nos sentimos incomodos confesarnos a nosotros mismos nuestros secretos.. aunque se supone que nos conocemos desde una vida y que somos nuestros mejores amigos y entre amigos, sinceridad...
Cuantas veces no nos ha ocurrido viajar en trenes, aviones y todo tipo de transportes publicos, o estar en salas de espera y empezar a contar a nuestro companero de viaje, a un desconocido, a cualquiera, "la historia de nuestra vida", nuestros pensamientos mas ocultos, problemas, inquietudes, preocupaciones y suenos.. como si estuvieramos en una sesion de psicoanalisis durante la cual tenemos que descargarlo todo...y despues cuando nos alejamos de nuestro psicologo ocasional e inventado bajo el anonimato, cuando la confesion ha terminado nos sentimos tan consolados, tranquilos, aliviados.. Por eso creo que..el tiempo de nuestros encuentros no siempre es lo importante, lo importante es la tension, la calidad de la comunicacion, la fuerza de los sentimientos producidos por el encuentro, la cantidad de verdades y mentiras contadas, la sensacion de seguridad que te da, el esfuerzo de cada uno de autodefinirse una vez mas, de descubrirse, de mostrar al otro fragmentos de su mundo y a la vez descubrir que cada uno de nosotros no tiene solo una faceta, no puede esconderse de si mismo bajo la misma etiqueta, nada en el mundo tiene una solo faceta y nosotros mucho menos!!

Gracias a la suerte que nos brinda la oportunidad del contacto con otra gente, fuera de los contextos preestablecidos, en contextos ajenos..otros.. que nos ayudan a rozar aunque sea momentaneamente nuestra existencia en lo mas profundo y sustancial...
Gracias a los viajes, a los seminarios, a los congresos a todo tipo de reuniones que nos dan la oportunidad de escapar de nuestro caparazon seguro y estable y nos dan conocimientos inestimables, que nos permiten comunicarnos con gente diferente, en lugares diferentes, en circunstancias diferentes y que nos permiten descubrir nuestros limites, partes de nosotros olvidadas en el cajon de la rutina...
Gracias a todos los companeros de los cursos en la UIMP y en particular a todos LOS DIAS DE LA SEMANA (nuestro grupito tan simpatico) en Santander por el amor, las risas, los conocimientos, las canciones, los silencios, las confesiones, los chistes, las largas noches de marcha, las charlas con o sin sentido, la paciencia, y la energia positiva.. que me transmitieron y sobre todo por las implicitas y gratuitas sesiones de psicoanalisis...
GRACIAS POR LOS MOMENTOS INOLVIDABLES AMIGOS!!! HASTA SIEMPRE!!!

Os dedico a todos esta sevillana que los ultimos dias en el campus soliamos cantar, abajo siguen las letras para los que no las sabian y un video en la barra de al lado para que aprendan a bailarlo hasta la proxima vez que nos encontremos......

EL ADIOS - LOS AMIGOS DE GINES


Algo se muere en el alma,
cuando una amigo se va...
Cuando un amigo se va,
algo se muere en el alma
cuando un amigo se va;
algo se muere en el alma,
cuando un amigo se va.
Cuando un amigo se va,
y va dejando una huella,
que no se puede borrar;
y va dejando una huella
que no se puede borrar.
No te vayas todavìa,
non te vayas, por favor,
no te vayas todavìa
que hasta la guitarra mia
llora cuando dice adiòs.
Un pañuelo de silencio
a la hora de partir...
A la hora de partir,
un pañuelo de silencio
a la hora de partir;
un pañuelo de silencio
a la hora de partir.
A la hora de partir
porque hay palabras que hieren,
y no se pueden decir;
porque hay palabras que hieren
y no se pueden decir.
No te vayas...

El barco se hace pequeño
cuando se aleja en el mar...
cuando se aleja en el mar,
El barco se hace pequeño
cuando se aleja en el mar;
El barco se hace pequeño
cuando se aleja en el mar.
Cuando se aleja en el mar
y cuando se va perdiendo,
que’ grande es la soledad;
y cuando se va perdiendo
que’ grande es la soledad.
No te vayas ...

Ese vacío que deja
el amigo que se va...
El amigo que se va
ese vacío que deja,
el amigo que se va;
ese vacío que deja,
el amigo que se va.
El amigo que se va,
es como un pozo sin fondo
que no se puede llenar;
es como un pozo sin fondo
que no se puede llenar.
No te vayas...